Kraj pochodzenia - NIEMCY
Klasyfikacja FCI - Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające
Sekcja 1 - Owczarki z egzaminem pracy
Wykorzystanie - Wielostronny pies użytkowy, pasterski i służbowy

Wrażenie ogólne
Owczarek Niemiecki jest średniej wielkości, lekko wydłużony, silny i dobrze umięśniony, o suchych kościach i zwartej całej budowie.
Ważne proporcje wymiarowe
Wysokość w kłębie wynosi dla psów 60 cm do 65 cm, a dla suk 55 cm do 60 cm. Długość korpusu przewyższa wymiar wysokości w kłębie o około 10 do 17 %.
Usposobienie
Owczarek Niemiecki musi mieć usposobienie wyważone, o silnych nerwach, pewności siebie, absolutnej szczerości i być (poza drażnieniem) całkowicie łagodnym, a do tego czujnym i dającym się szkolić. Musi posiadać odwagę, ciętość i twardość, aby być wykorzystanym jako pies do towarzystwa, stróżujący, obronny, służbowy i pasterski.

Głowa
Głowa jest klinowata, odpowiednia do wielkości tułowia (długość około 40 % wysokości w kłębie), bez nadmiernego wyrazu ciężkości ani wydłużenia, w ogólnym wrażeniu sucha i wyraźnie szeroka pomiędzy uszami. Czoło, widziane z przodu i z boku, jest nieco wypukłe i bez lub jedynie za słabo zaznaczoną bruzdą środkową. Stosunek mózgowio - do trzewioczaszki wynosi 50 do 50 %. Szerokość mózgowioczaszki odpowiada w przybliżeniu długości mózgowioczaszki. Mózgowioczaszka (patrząc od góry) zwęża się równomiernie od uszu, aż do nasady nosa ze skośnie przebiegającym, niezbyt silnie wykształconym przełomem czołowym i przechodzi w klinowato przebiegającą trzewioczaszkę (kufę). Szczęka i żuchwa są silnie rozwinięte. Grzbiet nosa prosty, siodło lub wygarbienie są niepożądane. Wargi są napięte, dobrze przylegające, o ciemnym zabarwieniu. Płytka nosowa musi być czarna.

Uzębienie
Musi być silne, zdrowe i kompletne (42 zęby zgodnie z wzorem zębowym). Owczarek niemiecki ma zgryz nożycowy, tzn. siekacze muszą zachodzić na siebie nożycowo od środka, przy czym siekacze szczęki wychodzą nożycowo przed siekacze żuchwy. Zgryz cęgowy, tyłozgryz i przodozgryz są wadliwe, jak również większe przerwy między zębami (układ z lukami międzyzębnymi). Wadliwa jest również prosta linia zębowa siekaczy. Kości szczęki muszą być silnie rozwinięte, aby zęby mogły być głęboko osadzone w listwie zębowej.

Oczy
Średniej wielkości, kształtu migdała, nieco skośnie osadzone, niewyłupiaste, barwą dostosowane do umaszczenia, możliwie ciemne, wyraz oczu żywy, pojętne, wskazujące na pewność siebie.

Uszy
Owczarek Niemiecki ma uszy stojące, o średniej wielkości, które noszone są prosto i są jednakowo skierowane (nie ściągnięte w bok), są zakończone w szpic i małżowinami ustawione do przodu. Uszy miękkie lub wiszące są wadliwe. Uszy położone przylegająco do tyłu w czasie ruchu lub w stanie spoczynku nie są wadliwe.

Szyja
Powinna być silna, dobrze umięśniona i bez nadmiaru skóry (podgardla). Ułożenie pod kątem 45 stopni do korpusu.

Korpus
Górna linia przebiega bez widocznych przerw od nasady szyi, poprzez dobrze ukształtowany kłąb i prze całkiem lekko opadający grzbiet, aż do lekko opadającego zadu. Grzbiet jest sztywny, silny i dobrze umięśniony. Lędźwie są szerokie, silnie ukształtowane i dobrze umięśnione. Zad powinien być długi i lekko opadający (około 23 stopnie do poziomu) i bez zaburzenia linii górnej przechodzić w osadzenie ogona.

Pierś
Powinna być wyraźnie szeroka, dolna część piersi możliwie długa. Głębokość klatki piersiowej powinna wynosić około 45 % do 48 % wysokości w kłębie.

Żebra
Powinny wykazywać umiarkowane uwypuklenie, klatka piersiowa beczkowata, jak i z płaskimi żebrami jest wadliwa.

Ogon
Sięga co najmniej do stawu skokowego, jednak nie poza środek śródstopia. Od spodu jest nieco obficiej owłosiony i noszony jest miękkim łukiem, przy czym w podnieceniu i w ruchu może być bardziej podniesiony, jednak nie powyżej linii poziomej. Zabrania się korekt operacyjnych.

Kończyny przednie
Kończyny przednie widziane z boku są proste, widziane z przodu są absolutnie równoległe. Łopatka i ramię są jednakowej długości i poprzez silne umięśnienie, ściśle przylegają do korpusu. Kąt pomiędzy łopatka i ramieniem powinien wynosić 90 stopni, z reguły do 110 stopni. Łokcie, zarówno w spoczynku, jak i w ruchu nie mogą być ani odstające, ani wklęśnięte. Przedramiona, widziane z boku, są proste i absolutnie do siebie równoległe, suche i silnie umięśnione. Śródręcze ma długość około 1/3 przedramienia i znajduje się pod kątem 20 do 22 stopni względem niego. Zarówno zbyt skośnie ustawione, jak i zbyt stromo ustawione śródręcze ogranicza użytkowość, szczególnie w zakresie wytrzymałości.

Łapy
Są okrągłe, dobrze zamknięte i uwypuklone, opuszki twarde, ale nie szorstkie. Pazury  silne i o ciemnej barwie.

Kończyny tylne
Ustawione są nieco do tyłu, przy czym widziane od tyłu, stoją równolegle względem siebie. Udo i podudzie są w przybliżeniu tej samej długości i tworzą kąt około 120 stopni, uda są silne i dobrze umięśnione. Stawy skokowe są silnie ukształtowane i sztywne, śródstopie stoi pionowo pod stawem skokowym.

Aparat ruchu
Owczarek Niemiecki jest kłusakiem. Kończyny muszą być tak dopasowane do siebie pod względem długości i kątowania, aby bez znacznej zmiany linii grzbietu, kończyny tylne mogły sięgać aż pod tułów, a kończyny przednie powinny równie daleko sięgać w przód. Każda skłonność do przekątowania kończyn tylnych zmniejsza sztywność i wytrzymałość, a zatem użytkowość. Przy prawidłowych proporcjach budowy i kątowaniu, uzyskuje się pokrywający przestrzeń, płasko nad ziemią działający aparat ruchu, który umożliwia niezmordowany ruch w przód. Przy wysuniętej do przodu głowie i lekko uniesionym ogonie, w spokojnym kłusie uzyskuje się lekko drgającą, ale nie przerywaną linię przebiegającą od szczytu uszu, poprzez kark i grzbiet, aż do końca ogona.

Skóra
Jest luźno dolegająca, ale bez tworzenia fałd.

Jakość włosa
Prawidłowa okrywa włosowa owczarka niemieckiego, to twardy włos z podszerstkiem. Włos okrywowy powinien być możliwie gęsty, właściwie twardy i dobrze przylegający. Na głowie, włącznie z wnętrzem uszu, na przednich częściach kończyn, łap i palców nieco krótszy i gęściejszy. Na tylnych częściach kończyn, włos przedłuża się, aż do stawów śródręcza, względnie do stawów skokowych, na tylnych częściach ud, tworzy umiarkowane portki.

Umaszczenie
Czarne z czerwonobrązowym, brązowym, żółtym do jasnoszarego podpalaniem. Czarne lub szare jednobarwne, z szarymi lub ciemniejszymi przesianiami, czarnym czaprakiem i maską. Dopuszczalne, ale niepożądane są nieznaczne, małe białe znamiona na piersi, jak również jasne części wewnętrzne. Płytka nosowa we wszystkich rodzajach umaszczeń musi być czarna. Brak maski, jasny do rażącego kolor oczu oraz jasne do białych znakowania na piersi i częściach wewnętrznych, jasne pazury i czerwoną końcówkę ogona należy oceniać jako braki pigmentacji. Podszerstek wykazuje lekko szare ubarwienie. Umaszczenie białe jest niedopuszczalne.

Wielkość i waga
Psy - wysokość w kłębie 60 cm do 65 cm, waga 30 kg do 40 kg.
Suki - wysokość w kłębie 55 cm do 60 cm, waga 22 kg do 32 kg.

Jądra
Psy powinny mieć dwa wyraźnie normalnie rozwinięte jądra, które znajdują się całkowicie w worku mosznowym.

Wady
Każda odchyłka od podanych powyżej punktów powinna być uważana za wadę, której ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tej odchyłki.

Wady ciężkie
Odchyłki od powyżej opisanych cech rasy, które znacznie zmniejszają użytkowość. Wady uszu : osadzenie nazbyt z boku, za nisko, uszu kłapiące, tarczowe ustawienie uszu, uszy nie sztywne. Znaczne braki pigmentu. Zwarte braki w ogólnej zwartości.

Braki zębowe
Wszystkie odchyłki od zgryzu nożycowego i wzoru zębowego, o ile nie chodzi o wady dyskwalifikujące.

Wady dyskwalifikujące
Słabe usposobienie, psy agresywne i słabe nerwowo. 
Psy z wykazaną ciężką dysplazją. 
Monorchidy i kryptochidy oraz psy z wyraźnie nierównymi, względnie skarłowaciałymi jądrami. 
Psy ze zniekształconymi uszami, względnie wadami ogona. 
Psy zdeformowane, ułomne. 
Psy z brakami zębowymi : 
- 1 raz przedtrzonowiec nr 3 i inny ząb lub 1 kieł lub 1 przedtrzonowiec nr 4 lub 1 trzonowiec nr 1 lub trzonowiec nr 2 lub łącznie 3 i więcej zębów 
- psy z brakami żuchwy, tyłozgryz większy niż 2 mm, przodozgryz, zgryz cęgowy w całym obszarze siekaczy 
- psy niedorośnięte lub przerośnięte o więcej niż 1 cm 
- albinizm 
- biały kolor włosów, także przy ciemnym nosie i pazurach 
- włos kosmaty (długi, miękki, nie ściśle przylegający włos okrywowy z podszerstkiem, chorągiewki na uszach i kończynach, puszyste portki i ogon z chorągiewką u dołu) 
- włos długi (długi, miękki włos kryjący bez podszerstka, najczęściej dzielący się na środku grzbietu, chorągiewki na uszach, kończynach i ogonie).

Wszystko zaczęło się tak naprawdę 3 kwietnia 1899 roku kiedy to rotmistrz von Stephanitz i Artur Mayer jego przyjaciel byli na dużej ogólnokrajowej wystawie hodowlanej. Na wystawie tej uwagę oby Panów zwrócił pies średniej wielkości, płowo szary wyglądem przypominającym wilka. I choć obaj Panowie interesowali się rodzimymi owczarkami i doskonale znali ich użytkowość nigdy wcześniej nie spotkali tak doskonałego przedstawiciela. Był to typ pierwotnego canida - silny, sprężysty, wytrzymały i inteligentny. Pies który zwrócił ich uwagę wabił się HEKTOR Linksrhein. HEKTOR był owczarkiem pracującym o dużych zdolnościach i pomimo wilczego wyglądu posiadał pasję aby służyć człowiekowi. 

Na wspomnianej wcześniej wystawie rotmistrz i jego przyjaciele utworzyli Zrzeszenie dla owczarków niemieckich zwane w skrócie SV (Schaferhundverein). Rotmistrz von Stephanitz kupił HEKTOR-a do swojej hodowli w Grafrath i nadał mu imię HORAND von Grafrath. HORAND został zarejestrowany pod numerem 1 w księdze hodowlanej owczarków niemieckich. 

Tak właśnie pojawił się protoplasta rodu owczarków niemieckich. "Horand ucieleśniał dla entuzjastów rasy spełnienie ich najdroższych marzeń. Był to pies jak na te czasy duży (61cm) o potężnej budowie, pięknych liniach i szlachetnej głowie. Był silny i sprężysty jak stalowy drut. Jego wspaniałej budowie odpowiadał charakter. Horand był cudowny w posłusznej wierności dla swojego Pana był prostolinijny i szczery. Miał naturę dżentelmena, połączoną z nieograniczoną pasją życia i pracy. Mimo, że nie otrzymał wielkiej tresury w młodym wieku był przy boku swego pana uważny na jego najmniejsze skinienie. Pozostawiony sam sobie stawał się skończonym rozrabiaką i niepoprawnym prowokatorem bójek. Zawsze dobrze usposobiony wobec spokojnych ludzi, nieufny ale nieulękły wobec obcych, przepadał za dziećmi. Jego błędy w zachowaniu były wadami wychowania, nigdy skłonnościami charakteru. Horand cierpiał po prostu na nadmiar niespożytej energii i był szczęśliwy i wniebowzięty, kiedy ktoś się nim zajął - był wtedy najszczęśliwszym z psów'

Od chwili kiedy odkryto HORAND-a rotmistrz von Stephanitz i jego przyjaciele rozpoczęli poszukiwania suk które wyglądem przypominały typ HORAND-a. Kiedy je znaleziono i stwierdzono oraz stwierdzono że są zdolne do rodzenia poszukiwanego typu rozpoczęto hodowlę owczarków niemieckich. Mioty otaczane były troskliwą opieką ale jednocześnie prowadzono ostrą selekcją potomstwa. Hodowlę budowano na HORAND-dzie i jego potomkach stosując inbred na kilka wybranych egzemplarzy. Jednak w wyniku bliskiego chowu oraz upodobań niektórych hodowców do dużych psów hodowla owczarka niemieckiego w pierwszych latach ubiegłego wieku obrała nie taki kierunek jaki był w założeniach twórców rasy. Owczarki niemieckie stały się wysokie, kwadratowe i niezgrabne. Brakowało im płynności ruchu. Ponadto pojawiły się braki w uzębieniu oraz wady charakteru. Reforma kierunku hodowli była nieunikniona. W roku 1922 wprowadzono licencje podczas której szczegółowo opisywano poszczególne egzemplarze. Ostra selekcja oraz zastosowanie się do wymogów hodowlanych miała przynieść oczekiwany efekt. W 1925 roku podczas Światowej Wystawy we Frankfurcie rotmistrz von Stephanitz zdecydował że zaszczytny tytuł Zwycięzcy Świata przypadnie psu KLODO von Boxberg. KLODO był psem niższym i głębszym o lekko wydłużonych proporcjach a do tego miał wydajny kłus. Patrząc z perspektywy czasu wydaje się że KLODO to nowa era w hodowli owczarka. Rotmistrz von Stephanitz wybierając tego psa chciał wrócić do pierwotnego standardu owczarka zapobiegając tym samym popularności i coraz większej ilości psów wielkich i kwadratowych. KLODO bardzo mocno przekazywał swój typ potomstwu. Zarówno on jak i jego najlepszy syn UTZ Haus Schutting dali wiele dobrych synów i córek.

Po II wojnie światowej zorganizowano dwie Wystawy Główne: w Hamburgu i Monachium. Do 1954 roku nie wybierano zwycięzcy świata ale była wybierana grupa psów doskonałych wybranych czyli popularnie grupę VA (vorzuglich auslese) wśród których jest pies ROLF Osnabrucker Land. ROLF podobnie jak zwycięzca z 1955 roku ALF Nordfelsen na trwałe zapisali się w drzewie genealogicznym owczarka niemieckiego. Jednak zarówno ROLF jak i ALF zostają "przebici" dwoma bardziej nam współczesnymi psami. Są to QUANTO Wienerau i CANTO Wienerau. Obe te psy mają wielka siłę dziedziczenia dając wiele pięknych owczarków (min. DICK Adeloga syn QUANTO oraz syn DICK-a GRANDO Patersweg) Wydaje się jednak że najwspanialszym synem QUANTO jest pies pochodzący ze szwajcarskiej hodowli di Val Sole - LASSO, który jest min. dziadkiem QUANDO Arminius. Ponadto inna owczarkarska gwiazda czyli URAN Wildsteiger Land również pochodzi od LASSO poprzez psy: IRK Arminius - PIROL Arminius-CLIF Haus Beck. O roli QUANDO i URAN-a w hodowli już każdy współczesny owczarkarz doskonale wie. Warto również wspomnieć że oba psy zdobywały zaszczytne tytuły zwycięzcy świata. Nie warto również zapominać że zarówno QUANDO jak i URAN to synowie tej samej matki PALME Wildsteiger Land. To właśnie PALME oraz jej obaj wybitni synowie to najczęściej występujące owczarki w inbredach współczesnych przedstawicieli rasy.